Op 15 maart j.l. donderdag ochtend om 9.30 staat er een auto voor de deur die mij komt ophalen om mee te gaan naar de gevangenis….
Halsoverkop kom ik aan gerend (wetend dat ik weer eens te laat ben) stap in ….en van de spanning …vergeet ik gewoon de voordeur van ons huis dicht te doen en Remy een kus te geven…..ik kijk achterom en zie dat ie wijd open staat….
Aangekomen word ik naar de receptie begeleid waar ik me moet ontdoen van mijn sleutels, telefoon…ja,.. en ook van mijn lippestift die ik daar echt niet nodig heb…..Ik geef mijn paspoort af en kijk vol verwachting in het rond en wacht op de volgende aanwijzing…ik mag door het metalen poortje….en ja hoor, natuurlijk gaat ie bij mij piepen….oja ..mijn horloge moet ook nog af….
Aan de andere kant van het poortje staat iemand ons al op te wachten…ik krijg mijn paspoort terug …..De man groet vriendelijk…en zegt “voordat we gaan nog even dit; het gijzelingsbeleid….” Heel droog antwoord ik hem : “Nou, het is goed dat ik mijn kinderen vandaag heb laten “overblijf” dus ik heb tijd……” We lopen met z’n drieeen door de eindeloze gangen, links,rechts trap op, door metalen poortjes, elke keer vallen er deuren in het slot achter ons….ik ben even helemaal de weg kwijt….maar dat is ook de bedoeling….
Aan het eind van een lange gang stappen we een werkruimte binnen met zo’n 20 gedetineerde mannen…..Ik voel me natuurlijk behoorlijk bekeken als enige vrouw maar de mannen houden zich netjes in en maken geen opmerken…(die ik kan horen…ha!) We lopen naar een kantoortje waar ik vriendelijk wordt ontvangen en er heerst een relaxte sfeer…..Een man vraagt of ik een kopje koffie en een stuk vlaai lust……”ja, lekker…een kleine stukje ..”zeg ik zo ontspannen mogelijk…(alsof ik me dagelijks in deze kringen bevind). Ik krijg een echt mannenlijk stuk vlaai die ik zo netjes mogelijk probeer op te eten achter het raampje….bij elke hap lijkt het wel of er een heleboel ogen op mijn gericht zijn….Ik kijk maar niet te veel op of om…..
Al met al …we lopen de werkvloer weer op en daar liggen ze……..mijn houten hartjes!!!! 1 van de mannen laat even zien hoe ze geschuurd worden, en een ander man begint ook te werken aan een van de hartjes….heel betrokken zegt hij: “Misschien kunnen we de tekst I God we trust beter met de hand erop schilderen ipv erop stempelen, dat maakt het echt handmade.” Het raakt me dat ie mee denkt geweldig toch! Achteraf blijkt dat ie in andere projecten niet echt mee kwam …en nu is hij helemaal betrokken met de harten….de werkmeester vertelde dat de mannen het geweldig vinden om aan dit project mee te doen ….de harten zijn echt in trek….soms willen ze de harten aan hun vriendinnen of andere geven…maar ja, daar kunnen we natuurlijk niet aan beginnen, verzekerd de werkmeester mij…
Als we klaar zijn op de werkvloer wordt de rondleiding vervolgd…ze nemen alle tijd om van alles uit te leggen omtrent de verschillende bedrijfjes die ze binnen de inrichting hebben…en hoe ze de gedetineerde weer met respect heropvoeden om ze klaar te maken om weer volwaardig in de maatschappij terug te laten keren. Bij het hele verhaal …maakt mijn hart een sprongetje…geweldig, begeleiden,organiseren, opvoeden……het lijkt mijn gezin wel alleen wat groter… “het zijn net kinderen” zeg ik tegen mijn contactpersoon…”ja’ zegt hij,”ze moeten veel dingen echt opnieuw leren”….
Terug thuis moet ik het allemaal echt even verwerken….ik ervaar zo de liefde van God voor deze mensen…terwijl ik mijn zoontje ga ophalen bij zijn oppas adres, moet ik toch even een traantje weg pinken…terwijl de cd in mijn auto het lied van Hillsongs afspeelt…In my life…Be glorified, in my world we lift You high….
Terwijl ik dit allemaal opschrijf moet ik denken aan Jezus aan het kruis (het is immers bijna Pasen)…die zei, terwijl hij tussen de misdadigers hing:”….Vader, vergeeft het hen…want ze weten niet wat ze doen….”Mijn gebed is dat deze mannen in de gevangenis niet langer een hart van steen zullen hebben maar een hart van vlees….dat ze door het werk wat ze doen voor mij, harten maken, verven, stempelen, verpakken, de onvoorwaardelijke Liefde van God zullen ervaren achter de tralies!
All things are possible….
*helaas geen foto’s vanwege de privacy
